Resim: Stainislav_Moroz
Kutsal Kitap’tan Okunacak Bölüm: Yaratılış 1
O, dünyadaydı, dünya O’nun aracılığıyla var oldu, ama dünya O’nu tanımadı. — Yuhanna 1:10
Bir ormanda sessizce oturup doğayı gözlemlemek ve Tanrı’nın her şeyi nasıl yarattığını düşünmek kadar zevkli olan çok az şey vardır.
Yapraktan ağaç gövdesine, kökten tohuma her ayrıntıyı düşünürüz. Tohuma ne neden olmuştur? Bir başka bitki. Nedenler zincirini izlediğimizde sonunda ilk tohuma gelir ve varoluşunun nedenini kabul ederiz.
Doğanın bütünü hiçbir ateistin yanıt veremeyeceği sorularla doludur. Maddelerin ısıyla genişlediğini ve soğukla daraldığını bildiren bir fizik kanunu vardır. Buna pek az istisna vardır ama bir tanesi suyun donma noktasına yaklaştığında genişlediğidir. Buz dibe çökeceği yere suyun üzerinde oluşur. Bu durum nehir ve gölleri hiçbir yaz güneşinin eritemeyeceği katı buz kitleleri oluşturmaktan alıkoyar. Bu bilgece istisnaları kim tasarlamıştır? Yoksa bunlar anormal oluşumlar mıdır?
Yıldızlarla dolu gökyüzüne, yeryüzüne, denize ve içlerindeki her şeye baktığımızda da aklımıza buna benzer bir düşünce gelir. Kaçınılmaz soru, “Bunlar nasıl oluştu?” sorusudur.
Maddenin oluşumunu nasıl açıklayabiliriz? Ya hayatın oluşumu, türlerin oluşumu ve insanın oluşumu?
Bir ilk neden olması gerekmektedir. Bu ilk neden Tanrı’dır. Başlangıcı ve sonu olmayan, sonsuz gücüyle görünen ve görünmeyen her şeyi var eden bir Tanrı’ya inanmak, bütün bu şeylerin sadece bir tesadüf sonucu var olduğuna inanmaktan daha az saflık gerektirir (Romalılar 1:20).
Doğa, nedeni Tanrı olan bir sonucun ismidir.
