İsa, “Baba, onları bağışla” dedi. “Çünkü ne yaptıklarını bilmiyorlar.” O’nun giysilerini aralarında paylaşmak için kura çektiler. — Luka 23:24
Malatya Şehitliği, 18 Nisan 2007’de Türkiye’nin Malatya şehrinde gerçekleşen trajik bir olaydır. Burada üç Hristiyan—Necati Aydın, Uğur Yüksel ve Tilmann Geske—vahşice işkence görüp öldürülmüştür. Bu kişiler İncil yayıncılığı ve çeviri işi yapan bir yayınevinde çalışıyorlardı. Ölümün ardından, şehitlerin eşleri—Şemse Aydın ve Susanne Geske—katillerini affederek, İsa’nın örnek aldığı affetme ve sevgi yolunu takip ettiklerini gösterdiler.
Şehitlik ve Affetme
Bu üç Hristiyan’ın alçakça öldürülmesi Malatya’daki Hristiyan topluluk için büyük bir acıydı. Ancak kültür olarak, böyle bir şiddet sonrası doğal beklenti intikam ve öfkeyi çağırırken, eşler radikal bir şekilde affetme ve merhameti seçtiler. Şemse Aydın ve Susanne Geske, televizyon kameraları önünde katillerini affettiklerini açıkladılar ve İsa’nın çarmıhta söylediği şu sözleri hatırlattılar: “İsa, “Baba, onları bağışla” dedi. “Çünkü ne yaptıklarını bilmiyorlar” (Luka 23:34). Bu affedicilik hareketi Türkiye’de ve dünyada derin yankı uyandırdı ve İsa’nın acı içindeki sevgisinin güçlü bir tanıklığı oldu.
İsa’nın Affetme ve Sevgi Örneğiyle Uyumu
İsa Mesih, affetmenin ve fedakâr sevginin en yüce örneğidir. Çarmıhta kendisini öldürenleri affetti ve gösterdi ki, affetme hakedilme şartına dayanmaz; Tanrı’nın merhametinin bir yansımasıdır (Luka 23:34). Bu affetme, hem bir lütuf hem de O’nun takipçilerine verdiği bir emirdir: “Başkasını bağışlayın, siz de bağışlanırsınız.” (Luka 6:37). İsa’nın sevgisi doğal insan sınırlarını aşar, düşmanları sevmeyi ve zulme uğrayanlar için dua etmeyi öğretir (Matta 5:44).
Malatya eşleri bu Hristiyan çağrıyı yaşadı. Kin ya da intikam yerine, sevgi ve affedicilikle yanıt verdiler, İsa’nın kalbini yansıttılar. Şemse Aydın, affetmenin kendisinin değil, Tanrı’dan aldığı bir hediye olduğunu söyledi. Yaşadığı acıya rağmen Tanrı’yı yücelterek cevap vermeyi seçti ve böylece imanda zafer kazandı (Romalılar 12:21).
Affetmenin Gücü ve Tanıklığı
Eşlerin affetmesi sadece duygusal bir tepki değil, aynı zamanda yalnızca Mesih’te bulunan umuda işaret eden yaşayan bir tanıklıktır. Türkiye’de ve dünya çapında insanları şaşırttı; çünkü insanın doğal içgüdüleri ve kültürel beklentilere tamamen aykırıydı. Onların hareketleri, kötüye iyilikle karşılık verilmesi ve Mesih’in buyurduğu dönüştürücü sevginin yaşanabileceğinin mesajını taşır (Romalılar 5:8; 1 Yuhanna 4:7-8).
Sonuç
Malatya Şehitliği ve eşlerin gösterdiği affedicilik, İsa’nın affetme ve sevgi öğretileriyle tam uyumludur. Onların cesareti ve lütfu, düşmanca bir dünyada inançtan kaynaklanan güçlü bir tanıklık sunar ve O’nun affettiği gibi affetme ve sevdiği gibi sevmeye Hristiyanları teşvik eder. Bu hikâye sadece ölüm değil, zafer, umut ve İsa’nın sevgisi aracılığıyla insanoğlunun affediciliğinde bulunan dönüştürücü güç örneğidir.
.
