Resim: Canva
İçimde, yani benliğimde iyi bir şey bulunmadığını biliyorum. İçimde iyiyi yapmaya istek var, ama güç yok. İstediğim iyi şeyi yapmıyorum, istemediğim kötü şeyi yapıyorum. İstemediğimi yapıyorsam, bunu yapan artık ben değil, içimde yaşayan günahtır. — Romalılar 7:18-20
İnsanlar, kendilerini Hristiyan olarak tanımlasalar bile bazen kötü şeyler yaparlar çünkü insan doğası günahkardır ve dünya düşmüş bir haldedir. Kutsal Kitap, tüm insanların günah işlediğini ve Tanrı’nın mükemmel standardına ulaşamadığını öğretir (Romalılar 3:23). Günah, Adem ve Havva’nın itaatsizliğiyle dünyaya girmiştir ve o zamandan beri her insan günah doğasıyla doğar (Mezmurlar 51:5). Bu, inananların bile zaman zaman günahla mücadele ettiği, yanlış seçimler yaptığı ve günah işlediği anlamına gelir.
Ayrıca, kendini Hristiyan olarak adlandırmak, mükemmel davranışlar sergileme garantisi vermez çünkü kurtuluş, insanın çabalarıyla değil, İsa Mesih’e imanla ve Tanrı’nın lütfuyla olur (Efesliler 2:8-9). İnananlar hâlâ kusurlu bir dünyada yaşar ve ruhsal mücadelelere maruz kalırlar. Pavlus’un Romalılara yazdığı mektubunda (Romalılar 7:15-20) iyi şeyler yapmak istemelerine rağmen bazen kötü şeyler yaptıklarından bahsedilir.
Tanrı’nın Sözü, Hristiyanları günahlardan tövbe etmeye ve sevgi ile kutsallıkla yaşamaya çağırır (1 Yuhanna 1:9, Galatyalılar 5:22-23). Hristiyanlar arasında bile kötü şeyler olduğunda, bu Tanrı’nın lütfuna, affına ve Kutsal Ruh aracılığıyla dönüşüme ne kadar ihtiyacımız olduğunu gösterir.
Özetle, kötü şeyler insan günahı yüzünden olur, Hristiyanlar da buna dahildir; ancak onlar Tanrı’dan doğru davranmak için sürekli yardım istemeye çağrılmıştır. İsa, kurbanıyla affı ve değişime uygun yeni bir kalbi sunar (2 Korintliler 5:17).
.
