fbpx

Resim: Pexels

Kutsal Kitap’tan Okunacak Bölüm: İbraniler 12:1–15

Eğer Tanrı’nın çocuklarıysak, aynı zamanda mirasçıyız. Mesih’le birlikte yüceltilmek üzere Mesih’le birlikte acı çekiyorsak, Tanrı’nın mirasçılarıyız, Mesih’le ortak mirasçılarız. — Romalılar 8:17

Acı çekmek heyecan verici bir sözcük değildir. Hayat iyi gittiğinde, düşünmek istediğim en son şey zorluklardır. Aslında sıkıntıda sevinmek imkânsız görünür. Tanrı’nın bana zorluklar yollaması için iyi bir nedeni olduğuna inanmak kolay değildir.

Acı çekmek, karşımıza birçok biçim ve şekilde çıkar. Parasal kayıp, sağlık sorunları ya da sevdiğimiz birinin ölümüyle karşılaşabiliriz. Bazı yerlerde inanlılar Hristiyan inançlarından ötürü zulüm görür. İnsanlar başkalarının günahlarından ötürü bile acı çeker. Örneğin, boşanmış anne babaların çocukları, anne babalarının günahından ötürü duygusal bakımdan korkunç zorluklar çekerler.

Yüreğimiz, Bu şeyler nasıl iyi olabilir? Bunda nasıl sevinebilirim? Amacın ne, ya Rab? diye yakarabilir.

Yaşayabileceğimiz her zor şeyin arkasında Tanrı’nın bir amacı olduğundan ötürü O’nu övüyorum. Bize sadece Tanrımız küller için güzellik verebilir. Her şey bizim verdiğimiz karşılığa bağlıdır. Tanrı’ya ya da deneyimimizde rolü olan birisine karşı acılıkla dolarsak Tanrı’nın amacını tamamen kaçırır, acılığın sonuçlarını biçeriz.

Tanrı’nın bizim için olan harika sevgisini anlayabilirsek çektiğimiz acıları kabul edebiliriz. Tanrı bizim sonsuz iyiliğimizi arzular. Sahip olduğu sonsuzluk bakış açısından hayatımızın tümünü görür. Eğer basitçe O’na güvenirsek, üzüntünün ortasında bize içsel sevinç ve acının ortasında da huzur verecektir.

Biz sadık kaldıkça Tanrı’nın bereketleri gelmeye devam edecektir ve sonsuzluktaki ödülümüz de en büyük hayallerimizin ötesinde olacaktır!


Vadi ne kadar derinse tırmanış o kadar zorlu, zirve de o kadar görkemlidir!