Resim: Canva

[Dikenden] kurtulmak için Rab’be üç kez yalvardım. Ama O bana, “Lütfum sana yeter. Çünkü gücüm, güçsüzlükte tamamlanır” dedi. İşte, Mesih’in gücü içimde bulunsun diye güçsüzlüklerimle sevinerek daha çok övüneceğim. — 2.Korintliler 12:8–9

Utanşla Güreştikçe, muhtemelen utancın gerçekten inatçı olduğunu keşfedeceksiniz. Israrcı ve ikna edicidir. Sevginin ve kabulün güzel sözleri sizi canlandırabilir ancak bu sözler utancın buldozeri karşısında çabucak ezilebilir. Boynu bükük kişilere yaklaşan İsa’nın hikâyeleri sizi etkiledi. Umut ışığı parlıyor. Ancak bunlar uçup gidiyor. Yakında utanç, yüreğinize sımsıkı yapışacak.

Elçi Pavlus bedeninde Rab’bin kendisinden alması için yalvardığı bir dikenden bahsediyor. Rab, bu dikeni ortadan kaldırmamayı seçti. Utançla mücadele eden birçok kişi, kendisini bununla özdeşleştirir. Utanç bizim dikenimiz –bizi bırakmayan bir diken– hâline gelir.

Ruhsal okumalarımızın sonuna yaklaşıyoruz. Belki de utancınızın şimdiye kadar kontrol altına alınacağını, bu konuda daha da ilerleyeceğinizi düşündünüz. Bunun yerine, hayatınıza hâlâ hafif veya şiddetli bir başarısızlık, değersizlik ve “Yeterli değilim” duygusu hâkim olabilir. Eğer teşviğiniz kırılmış hissediyorsanız, sizi anlıyorum.

Bazen Tanrı, hayatımızdaki dikenimizi ortadan kaldırmamayı seçiyor. Bazen dualarımızı umduğumuz şekilde yanıtlamıyor. Yine de bize lütuf vaat ediyor; yanıtlanmamış yalvarmaların ortasında, dikenlerin ortasında lütuf vaat ediyor. Bizim için zorlu olan şey, bu lütfu görecek gözlere sahip olmaktır.

Şu senaryoları düşünün. Hâlâ sıklıkla kendinden nefret etme düşüncelerine maruz kalıyor olabilirsiniz; ancak kendinizi daha çabuk bir şekilde Rab’be dönüp dua ederek “İsa, yardım et” derken buluyorsunuz. Bir arkadaşınıza “Benim için dua et. Zorlanıyorum” diye mesaj atıyorsunuz. Bu lütuftur.

Toplum içerisinde hâlâ içe kapanık hissedebilirsiniz. Acı veren ve garip sessizliklere katlanıyorsunuz; insanlar etraflarındaki kişilerle ettikleri sohbetlerden kibar kaçışlar bulamayacak kadar memnun görünüyorlar. Ancak hedefiniz hâlâ duruyor: “Bir kişiyi seveceğim. Onu gerçekten dinleyeceğim ve onunla ilgileneceğim.” Sevilmekten çok başkalarını sevmede büyümekle ilgileniyorsunuz. Bu lütuftur.

Bugün yalnızca yetersiz kaldığınız yönleri vurgulamak ve onlara odaklanmaya ayartıldığınızda, aynı zamanda lütfun kanıtlarını da arayacak mısınız? Utançla mücadele edenler için, başarısızlıklarımızı tespit etmek ve yeniden canlandırmak bir alışkanlıktır; nefes almak kadar kolay ve zahmetsizdir. Diğer yandan, hayatlarımızda Tanrı’nın lütfunu tespit etmek ise alışkanlıklarımızdan biri değildir.

Belki O’nun lütfunu destansı, dramatik, hayat değiştiren olaylarda fark edebiliyoruzdur. Bu tür çığır açan anları severiz. Ancak Tanrı lütfunu çoğunlukla küçük, etkileyici olmayan şekillerde vermeyi seçer. Utanç sizi çaresizlik içinde pes etmeye ayarttığında, bir sonraki şeye sadık kalmaya çabalamanız lütuftur. Utanç sizi değersiz ve yararsız olduğunuza inanmaya ayarttığında, o tek kişiye uzanıp onu sevmeniz lütuftur. Muhtaç olduğunuzu kabul etmeniz ve yardım almak üzere elinizi uzatmanız lütuftur.

Utancın dikeni ısrarcı olabilir ancak Tanrı yeterli olan lütfu vaat eder; yeter ki, bu lütfu görecek gözlere sahip olalım. Bugün bunu görecek gözler için içtenlikle dua ediyoruz.


Utançla olan yolculuğunuzda gördüğünüz lütuf işaretlerini düşünün. Bu gerçekleştiğinde nasıl hissettiriyor? Heyecanlı mı? Heves kırıcı mı?