Suyla ve kanla gelen İsa Mesih’tir. O yalnız suyla değil, suyla ve kanla gelmiştir. Buna tanıklık eden Ruh’tur. Çünkü Ruh gerçektir. Şöyle ki, tanıklık edenler üçtür: Ruh, su ve kan. Bunların üçü de uyum içindedir. İnsanların tanıklığını kabul ediyoruz, oysa Tanrı’nın tanıklığı daha üstündür. Çünkü bu, Tanrı’nın tanıklığıdır, kendi Oğlu’yla ilgili olarak yaptığı tanıklıktır. Tanrı’nın Oğlu’na inanan, yüreğinde Tanrı’nın tanıklığına sahiptir. Tanrı’ya inanmayansa O’nu yalancı durumuna düşürmüş olur. Çünkü Tanrı’nın Oğlu’yla ilgili tanıklığına inanmamıştır.Tanıklık da şudur: Tanrı bize sonsuz yaşam verdi, bu yaşam O’nun Oğlu’ndadır. Kendisinde Tanrı Oğlu bulunanda yaşam vardır, kendisinde Tanrı Oğlu bulunmayanda yaşam yoktur. — 1.Yuhanna 5:6-12
Tanıklık Eden Tanrı: 1. Yuhanna 5:6–12
1.Yuhanna 5:6–12’de elçi Yuhanna, İsa Mesih hakkında “tanıklık”tan söz eder. Bu, soyut bir teoloji değildir; Tanrı’nın, İsa’nın gerçekten ilahi olduğunu ve O’nun kurtuluşunun gerçek ve yeterli olduğunu bize güvenceyle göstermek için kullandığı yoldur.
Yuhanna yaşayan bir görgü tanığı olarak yazar. İsa’yı kendi gözleriyle gördü, O’nu kendi kulaklarıyla işitti ve O’na kendi elleriyle dokundu (1. Yuhanna 1:1–3). Mektubunun tamamı bu yaşanmış deneyimden doğar: Mesih hakkında tahmin yürütmez; bizzat tanıdığı Kişi hakkında tanıklık eder.
Üç Tanık: Ruh, Su ve Kan
1.Yuhanna 5:6–8’de Yuhanna, İsa’nın “su ve kanla gelmiştir” ve “tanıklık edenler üçtür: Ruh, su ve kan” söyler.
Çoğu yorumcu, “su”yu İsa’nın vaftizine, “kan”ı da O’nun çarmıhtaki kurban ölümüne işaret olarak anlar. İsa vaftiz olduğunda gökler açıldı, Kutsal Ruh bir güvercin gibi O’nun üzerine indi ve Baba şöyle ilan etti: “Bu Benim sevgili Oğlum’dur” (Matta 3:16–17). Burada Baba ve Ruh, İsa’nın Tanrı’nın Oğlu olduğunu, sadece bir peygamber veya ahlak öğretmeni olmadığını açıkça onaylar. Çarmıhta ise “kan”, O’nun kurban olarak dökülen kanını, yani halkının günahlarını taşıyan Tanrı-İnsan olarak ölümünü ifade eder (İbraniler 9:14). “Gerçeklik Ruhu” olan Kutsal Ruh, hem imanlıların yüreklerinde hem de Kutsal Yazılar aracılığıyla tanıklık etmeye devam eder; bu İsa’nın gerçekten Tanrı’nın Oğlu olduğunu tasdik eder.
Bu üçü—Ruh, su ve kan—aynı tanıklıkta birleşir: İsa Mesih’tir, Tanrı’nın Oğlu’dur; tam anlamıyla ilahi ve tam anlamıyla insandır. Bir Müslüman okuyucu, İslam’da bir konunun sahih kabul edilmesi için birden fazla şahidin önemini düşündüğünde, Yuhanna benzer bir mantık kullanır: Burada Tanrı tarafından verilmiş tanıklar, İsa’nın kim olduğuna dair hiçbir şüphe bırakmayacak şekilde gerçeği ortaya koyar.
Tanrı’nın Oğlu Hakkındaki Tanıklığı
Yuhanna daha sonra insan tanıklığıyla Tanrı’nın tanıklığını karşılaştırır: “İnsanların tanıklığını kabul ediyoruz, oysa Tanrı’nın tanıklığı daha üstündür” (1. Yuhanna 5:9). Günlük hayatta insanlar mahkemelerde, sözleşmelerde ve sıradan konuşmalarda insan tanıklarına güvenir. Yuhanna daha azdan çoğa bir muhakeme yapar: İnsan tanıklığını kabul ediyorsan, Tanrı’nın kendi Oğlu hakkında olan tanıklığını ne kadar daha çok kabul etmen gerekir.
İsa’yı ilahi Oğul olarak reddetmek önemsiz bir anlaşmazlık değildir; Yuhanna, bu tanıklığı reddedenin “Tanrı’ya inanmayansa O’nu yalancı durumuna düşürmüş olur” söyler (1. Yuhanna 5:10). Bu, imansızlığın tarafsız olmadığını, ahlaki bir isyan olduğunu gösterir. Tanrı tarihte (İsa’nın vaftizi, ölümü ve dirilişi aracılığıyla) ve Kutsal Yazılar’da açıkça konuşmuştur; iman etmeyi reddetmek, “başka bir görüşe sahip olmak”tan ibaret değildir, yalancı olmayan Tanrı’ya karşı çıkmaktır (Titus 1:2).
Yuhanna’nın kendi yaşayan tanıklığı da bu ilahi tanıklığın içine yerleşir. O, yalnız bir ses değildir; Mesih’in yetkilendirdiği bir elçi ve Kutsal Ruh’un esini altında yazan bir hizmetkârdır. Mesih’in ilahiliğini ilan ederken, bizzat Tanrı’nın açıkladığını bize iletir.
Oğul’daki Yaşam: Kurtuluş ve Güvence
Bölüm, 11–12. ayetlerde doruğa çıkar: “Tanıklık da şudur: Tanrı bize sonsuz yaşam verdi, bu yaşam O’nun Oğlu’ndadır. Kendisinde Tanrı Oğlu bulunanda yaşam vardır, kendisinde Tanrı Oğlu bulunmayanda yaşam yoktur.”
Buradaki mantığa dikkat edin:
- Sonsuz yaşam Tanrı’dan gelen bir armağandır; kazanılan bir ücret değildir.
- Bu yaşam “Oğul’dadır”; bizim işlerimizde, ritüellerimizde ya da ahlaki çabalarımızda değildir.
- “Oğul’a sahip olmak”, İsa’ya Rab ve Kurtarıcı olarak imanla bağlanmak, O’nun çarmıhta tamamladığı işe ve dirilişine güvenmek demektir.
