Sevgili kardeşlerim, birbirimizi sevelim. Çünkü sevgi Tanrı’dandır. Seven herkes Tanrı’dan doğmuştur ve Tanrı’yı tanır. Sevmeyen kişi Tanrı’yı tanımaz. Çünkü Tanrı sevgidir. Tanrı biricik Oğlu aracılığıyla yaşayalım diye O’nu dünyaya gönderdi, böylece bizi sevdiğini gösterdi. Tanrı’yı biz sevmiş değildik, ama O bizi sevdi ve Oğlu’nu günahlarımızı bağışlatan kurbanolarak dünyaya gönderdi. İşte sevgi budur. Sevgili kardeşlerim, Tanrı bizi bu kadar çok sevdiğine göre biz de birbirimizi sevmeye borçluyuz. Hiç kimse hiçbir zaman Tanrı’yı görmüş değildir. Ama birbirimizi seversek, Tanrı içimizde yaşar ve sevgisi içimizde yetkinleşmiş olur. — 1.Yuhanna 4:7-12
Gerçek sevgi, Hıristiyan inancının en güzel ve merkezi temalarından biridir ve nereden geldiği sorusu kalplerimizi açar.
Tanrı: Sevginin Gerçek Kaynağı
1.Yuhanna 4:7-8 şöyle der: “Sevgili kardeşlerim, birbirimizi sevelim. Çünkü sevgi Tanrı’dandır. Seven herkes Tanrı’dan doğmuştur ve Tanrı’yı tanır. Sevmeyen kişi Tanrı’yı tanımaz. Çünkü Tanrı sevgidir.“
Kutsal Kitap’a göre sevgi, Tanrı’nın sadece yaptığı bir şey değil, O’nun özünde var olan bir niteliktir. O, tüm gerçek sevginin sonsuz kaynağı, pınarıdır. Güneşten ışık nasıl geliyorsa, ruhsal sevgi de Tanrı’dan akar.
İnsanlar sevgi, dostluk veya aile bağlılığı hissedebilir, ancak Kutsal Kitap’ın bahsettiği derin, kutsal, kendini veren sevgi—Hıristiyanların “agape” dediği—Tanrı’nın kendisinden kaynaklanır. O’nsuz, sevgimiz çabuk kuruyan bir kuyu gibidir; O’layla, sürekli akan bir nehir olur.
Tanrı Olmadan İnsan Sevgisi Sınırlıdır
Hepimiz başkalarını tutarlı bir şekilde sevmek ne kadar zor olduğunu biliriz:
- Bizi sevenleri severiz, ama düşmanlarımızı veya bize zarar verenleri sevmekte zorlanırız.
- Bize fayda sağladığında severiz, ama bedel ödediğinde zor gelir.
- Bir süre severiz, ama sevgimiz sıklıkla soğur veya solar.
Kutsal Kitap bunun nedenini açıklar. Tanrı’nın suretinde yaratıldığımız için sevme kapasitemiz vardır, ama günah yüreklerimizi etkilemiştir. Günah bizi kendimize döndürür: Gururlu, bencil, kolay alınan ve affetmekte yavaş oluruz.
1.Yuhanna 4:8, gerçek sevmediğimizde “Tanrı’yı tanımaz” söyler. Yani kaynaktan kesildiğimizde sevgimiz tam derinliğe ulaşamaz. Gerçek ama kırık, bencil motiflerle karışık ve çabuk tükenen bir sevgidir.
Çocuklarımız veya eşimiz için fedakârlık yapabiliriz, ama orada bile saygı, rahatlık veya duygusal güvenlik bekleriz. Tanrı’nın sevgisi ise tamamen saf, kutsal ve karşılıksızdır.
Tanrı Sevgisini İsa’da Gösterir
1.Yuhanna 4:9-10, Tanrı’nın sevgisini somutlaştırdığını açıklar: “Tanrı biricik Oğlu aracılığıyla yaşayalım diye O’nu dünyaya gönderdi, böylece bizi sevdiğini gösterdi. Tanrı’yı biz sevmiş değildik, ama O bizi sevdi ve Oğlu’nu günahlarımızı bağışlatan kurban olarak dünyaya gönderdi. İşte sevgi budur.”
Burada önemli gerçekler var:
- Tanrı’nın sevgisi aktiftir: Oğlu’nu dünyaya “gönderdi”.
- Karşılıksızdır: “Biz Tanrı’yı sevmiş değildik, ama O bizi sevdi.” Biz günahkârken bizi önce sevdi.
- Fedakârlıktır: İsa “günahlarımız için kurban” oldu, yani hak ettiğimiz cezayı O aldı, Tanrı’nın adaletini tatmin etti ki biz bağışlanalım.
İsa’nın çarmıhı, Tanrı’nın sevgisiyle adaletinin buluştuğu yerdir. Tanrı günahı görmezden gelmez, ama Kendisi Oğlu’nda bedelini öder. Bu, en yüksek sevgi örneğidir: Sırtını dönenler için kendini vermek.
Bize lütuf kazandırmak için bir şey getirmemizi istemez, Kendi Oğlu’nu verir ki yaşayalım. Bu lütuftur—hak edilmemiş hediye.
Tanrı’nın Sevgisi Bizim Sevgiimizi Değiştirir
1.Yuhanna 4:11 sonuç çıkarır: “Sevgili kardeşlerim, Tanrı bizi bu kadar çok sevdiğine göre biz de birbirimizi sevmeye borçluyuz.”
Sıra önemlidir:
- Önce: Tanrı bizi Mesih’te sever.
- Sonra: İmanla o sevgiyi alırız.
- Sonunda: O sevgi bizden başkalarına akar.
Kendi gücümüzle sevgi üretmemiz gerekmez. Kutsal Ruh, İsa’ya iman edenlerin yüreğinde çalışır, yeni arzular ve güç verir:
- Affedildikleri gibi affetmek.
- Mesih’in onlara hizmet ettiği gibi başkalarına hizmet etmek.
- Düşmanları bile sevmek, çünkü Tanrı onları düşmanıyken sevdi.
Sevgimiz bir yansıma olur, Tanrı’nın sevgisinin yerine geçmez. Ay güneş ışığını yansıttığı gibi, Hıristiyan Tanrı’nın sevgisini yansıtır. Güneş olmadan ay karanlıktır; Tanrı olmadan sevgimiz zayıf, bencil ve tutarsızdır. Tanrı’yla, sevgimiz çarmıhın şeklini alır—alçakgönüllü, sabırlı ve başkaları için acı çekmeye hazır.
Tanrı’nın Sevgisi Bizde Görünür Olur
1.Yuhanna 4:12 der ki: “Hiç kimse hiçbir zaman Tanrı’yı görmüş değildir. Ama birbirimizi seversek, Tanrı içimizde yaşar ve sevgisi içimizde yetkinleşmiş olur.”
Bu hayatta Tanrı’yı fiziksel gözle göremeyiz, ama O’nun sevgisi halkında işlediğinde Tanrı’nın gerçeğini görebiliriz. Görünmez Tanrı, Hıristiyanların görünür sevgisiyle görünür olur.
Bu sevgi bizi kurtarmaz; kurtuluş lütuf, iman aracılığıyla, Mesih’te yalnızdır (Efesliler 2:8-9). Ama sevgi o imanın meyvesidir (Yakup 2:17). İsa’ya birleşen yürek soğuk kalmaz. Mesih’i ölümden dirilten aynı Ruh, inanlıda sevgi üretir (Galatyalılar 5:22).
Bu bölüm öğretir:
- Sevgi kaynağı Tanrı’dır.
- Tanrı’nın sevgisi, günahkârlar için Oğlu İsa’yı göndermesinde zirveye ulaşır.
- Tanrı’sız doğal sevgimiz günahla sınırlı ve çarpıtılmıştır.
- Mesih aracılığıyla Tanrı’yı tanıdığımızda, bizi O’nun sevgisiyle doldurur ve başkalarını yeni bir derinlikle sevmemizi sağlar.
1.Yuhanna 4:7-12 sizi Tanrı’nın sadece büyük ve güçlü olmadığını, aynı zamanda en iyisini—Kendi Oğlu’nu—vererek bizi sevdiğini düşünmeye davet eder ki yaşayalım ve gerçekten sevmeyi öğrenelim
