Tanrı’da yaşadığımızı ve O’nun bizde yaşadığını bize kendi Ruhu’ndan vermiş olmasından anlıyoruz. Baba’nın Oğlu’nu dünyanın Kurtarıcısı olarak gönderdiğini gördük, şimdi buna tanıklık ediyoruz. Kim İsa’nın Tanrı’nın Oğlu olduğunu açıkça kabul ederse, Tanrı onda yaşar, o da Tanrı’da yaşar. Tanrı’nın bize olan sevgisini tanıdık ve buna inandık. Tanrı sevgidir. Sevgide yaşayan Tanrı’da yaşar, Tanrı da onda yaşar. Yargı gününde cesaretimiz olsun diye sevgi böylelikle içimizde yetkin kılınmıştır. Çünkü Mesih nasılsa, biz de bu dünyada öyleyiz. Sevgide korku yoktur. Tersine, yetkin sevgi korkuyu siler atar. Çünkü korku işkencedir. Korkan kişi sevgide yetkin kılınmamıştır. Bizse seviyoruz, çünkü önce O bizi sevdi. “Tanrı’yı seviyorum” deyip de kardeşinden nefret eden yalancıdır. Çünkü gördüğü kardeşini sevmeyen, görmediği Tanrı’yı sevemez. “Tanrı’yı seven kardeşini de sevsin” diyen buyruğu Mesih’ten aldık.— 1.Yuhanna 4:13-21
Bizde Olan Tanrı’nın Sevgisi: Ötekilere Akıyor (1. Yuhanna 4:13-18)
Sevgili dostum, sevginin çoğu zaman koşullu ve geçici göründüğü bir dünyada, Kutsal Kitap daha derin bir gerçeği açığa vuruyor: Tanrı’nın sevgisi içimizde yaşıyor ve O’nunla ve birbirimizle ilişkilerimizi dönüştürüyor. Elçi Yuhanna, erken inanlılara yazarken, 1. Yuhanna 4:13-18’de bu güzel bağlantıyı açıklıyor. Burada, kurtuluş güvencesinin Kutsal Ruh’tan geldiğini, Tanrı’nın mükemmel sevgisinin korkuyu kovduğunu ve başkalarına olan sevgimizin Tanrı’yı sevdiğimizin kanıtı olduğunu görüyoruz.
Tanrı’nın Ruhu Aracılığıyla Güvence
Yuhanna şöyle başlıyor: “Tanrı’da yaşadığımızı ve O’nun bizde yaşadığını bize kendi Ruhu’ndan vermiş olmasından anlıyoruz” (1. Yuhanna 4:13). İsa’nın vaftizinde Ruh’un O’nun kimliğini doğruladığı gibi (Matta 3:16-17), Ruh da yüreklerimizde bize Tanrı’ya ait olduğumuzu tanıklık eder. Bu iç tanıklık, sadece duygulara dayanmaz; Tanrı’nın girişimine dayanır—O, bizden önce sevdi ve Oğlunu günahlarımız için kefaret olarak gönderdi (1. Yuhanna 4:10, 14). Gerçek iman, sevgiyi de içeren Ruh’un meyvesini üretir (Galatyalılar 5:22).
Bizde Tamamlanan Tanrı’nın Sevgisi
“Hiç kimse hiçbir zaman Tanrı’yı görmüş değildir. Ama birbirimizi seversek, Tanrı içimizde yaşar ve sevgisi içimizde yetkinleşmiş olur” (1. Yuhanna 4:12). Tanrı’nın sevgisi, agape—özverili ve fedakâr—O’ndan başlar. O, bunu Kutsal Ruh aracılığıyla yüreklerimize döktü (Romalılar 5:5). Başkalarını, özellikle kardeş inanlıları sevdiğimizde, bu sevgi olgunluğa (tamamlanır, “teleioō”) ulaşır. Biz Tanrı’yı daha fazla sevdirmeyiz; O’nun sevgisi bizden akar ve görünmez Tanrı’yı görünür kılar, İsa’nın yaptığı gibi (Yuhanna 1:18).
Müslüman kökenli bir araştırmacı “Tanrı beni nasıl sever?” diye sorarsa, Yuhanna cevap verir: Tanrı, günahkârlar gibi bizler için İsa’yı göndererek gösterdi (1. Yuhanna 4:9-10). Bu sevgi kazanılmaz; İsa’nın çarmıhtaki tamamlanmış işi ile iman ederek alınır.
Sevgi Korkuyu Kovuyor
“Sevgide korku yoktur. Tersine, yetkin sevgi korkuyu siler atar. Çünkü korku işkencedir. Korkan kişi sevgide yetkin kılınmamıştır” (1. Yuhanna 4:18). Sevgi olgunlaşmamışsa yargı korkusu kalır, ama Tanrı’nın sevgisini kavradığımızda—İsa’nın Tanrı’nın gazabını bizim için taşıdığı (Romalılar 3:25)—korku kaçar. “Bizse seviyoruz, çünkü önce O bizi sevdi” (1. Yuhanna 4:19). Tanrı’yı sevdiğini söylerken kardeşinden nefret eden yalancıdır: “’Tanrı’yı seviyorum’ deyip de kardeşinden nefret eden yalancıdır” (1. Yuhanna 4:20).
Başkaları Üzerinden Tanrı’yı Sevgimizi Göstermek
Tanrı’yı sevdiğimizi nasıl gösteririz? Başkalarını severek. İsa bunu ikinci en büyük buyruk olarak öğretti: “Komşunu kendin gibi seveceksin” (Matta 22:39), Yasa’nın tamamını Tanrı’yı ve komşuyu sevmek üzerine asılı kılar. Yuhanna yankılar: “Tanrı’yı seven kardeşini de sevsin” (1. Yuhanna 4:21, bağlamda ima edilir). Pratik yollar: Alçakgönüllü hizmet (Yuhanna 13:34-35), bağışlanmış gibi bağışlamak (Efesliler 4:32) ve başkaları için fedakârlık (1. Yuhanna 3:16-18). Türk misafirperverlik kültüründe bu yankılanır—Mesih’in sevgisi olarak.
Dostum, iman araştırıyorsan, farkı not et: Allah sevgiyi emreder, ama Mesih’te Tanrı sevgidir (1. Yuhanna 4:8, 16), acımıza çarmıhta girer. Bugün O’nun sevgisini al ve ötekilere taşır. O’nda kal, korku solsun sevgi büyüsün (Yuhanna 15:9-12).
