Gölkem Deniz

Yedi yıl önce çaresiz, umutsuz ve yüreği acılıkla dolu bir insandım. Yaşadığım kötü evliliğin getirdiği mutsuzluk, yaşantımı zindana çevirmişti. Altı yıl dayanabildikten sonra eşimden boşandım.

Boşanma sonrasında, en azından yaşadığım zindan hayatı biraz daha katlanılır olmuştu, ama yine de sınırlı ölçülemez bir boşluk vardı içimde.Belki de bu boşluğun nedeni, içimde bir huzurun olmayışıydı!

Bir gün, tanıdığım biri vasıtasıyla elime bir İncil geçti... Sayfalarını gelişigüzel çevirip okumaya başladım; içinde birçok şey vardı bu kitabın, ama anlayabildiğim yerler, İsa'nın yaşamının ve yaptığı mucizelerin geçtiği ayetlerdi. Kalan kısımları pek anlayamamıştım ya da anlamak istememiştim belki de.

İlerleyen günlerde bu arkadaşımla birlikte onun devam ettiği kiliseye gittim. İçeri girdiğimde dikkatimi çeken ilk şey, kilisenin içinin çok sade oluşuydu; öyle televizyonlarda gördüğümüz kiliselere pek benzemiyordu. Türkçe olarak söylemeye başladıkları ilahilerin söz ve ezgileri çok etkileyiciydi; Tanrı'nın sonsuz sevgisinden, merhametinden ve verdiği huzurdan söz ediyordu. Sözler sanki benim içindi, yıllardır aradığım huzur, sevgi ve merhamet sanki ilahiler aracılığıyla yüreğime dökülüyordu. Daha fazla dayanamadım ve ağlamaya başladım; Tanrı beni de seviyordu ve olduğum gibi kabul ediyordu, hem de karşılıksız olarak! O gün, Rab İsa'ya iman ettim.

İsa Mesih hayatımı manevi anlamda gerçekten çok değiştirdi. Huzursuzluğun yerini huzur, umutsuzluğun yerini umut aldı, ama en önemlisi yıllardır içinde yaşadığım ruhsal zindanın kapılarını ardına kadar açıp beni özgür kıldı. O'nu tanıyalı yedi yıl oldu; bu süre zarfında ruhsal açıdan Rab beni o kadar bereketledi ki, her birini tek tek anlatmaya kalksam, herhalde uzun bir kitap olurdu.

—Gölkem Deniz