Ayten Yagmur

Mesih İsa'yla tanıştığım zaman 17 yaşındaydım ve o dönemler hayatımın en bunalımlı günlerini yaşıyordum kendimce! Ne kendime ne de çevremdeki insanlara güven duyuyordum. Çünkü yaşadıklarım, bana kimseye güvenmemeyi öğretmişti.

Bir iki yıldır değişiklik olsun diye ya da arkadaşlarımı görmek için kiliseye gidip geliyordum. İsa'nın mucizeler yaptığına ve bazı insanların ruhsal yaşamlarını değiştirdiğine ilişkin duyduklarımın dışında fazla birşey bilmiyordum, açıkçası anlamıyordum da. Bazı anlatılanları da gülümsemeyle karşılıyordum.

İki yılım böyle geçti. Bir Pazar günü ailem kiliseye gitmek için hazırlık yaparken, ben de o gün gerçekleştirmeyi düşündüğüm intihar için kafamda plan kuruyordum. Onlara kiliseye gitmek istemediğimi söyledim.

Onlar kiliseye gittikten sonra yalnız kalmıştım. Yere diz çöküp oturdum ve ağlamaya başladım.Tanrı'ya onu çok sevdiğimi, ama benim de sevgiye, güvene ve ilgiye ihtiyacım olduğunu anlattım. Aslında intihar etmek istemiyordum, ama yapabileceğim birşey kalmamıştı. Odamın penceresine çıktım ve kendimi aşağıya bıraktım.

Gözlerimi açtım, ölmemiştim. Hayatımın mucizesiyle karşı karşıyaydım: Oda penceresinin dışına doğru değil içine doğru, yani odanın içine düşmüştüm. Bu nasıl oldu diye düşünürken tekrar ağlamaya başladım. İsa yanımdaydı, beni seviyordu ve gerçekten bir baba gibi benimle ilgileniyordu. İşte bu olay iman hayatımın dönüm noktası oldu. Hayatımın bütün denetimini İsa Mesih'in ellerine bıraktım.

şu anda 27 yaşındayım; geriye dönüp baktığımda pişmanlık duyduğum hatalarımın , şu anda birer olgunluk meyvesi olarak Rab'bin gözünde değer kazandığını ve hayatımın Rab için çok önemli ve değerli olduğunu görüyorum. Teşekkürler İsa Mesih.

—Ayten Yağmur
aytenyagmur@yahoo.com